به پُست آخر عمرِش، رسیده بود که مُرد

کنار جوی خیابون، خزیده بود، که مُرد

دو فرسخ و، يه قدم راه و، پُستِ بی صندوق

گمون کنم همه راهو، دویده بود، که مُرد

پریشبا، یه نشونی، یه جعبه شیرینی

 روزگاری است که من در خود خود گم شده ام

ساغری بابت بدمستی مردم شده ام

هوس از بس به سرم زد ز سر سرمستی

شاکی از شیطنت خوشه ی گندم شده ام

«مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک»

دانم و مست ز پیمانه ی هر خم شده ام

آخرین ساغر این دار به من داد نشان 

که در این سبقت بی سابقه چندم شده ام

 سلام

به مناسبت ولادت اولین حامل ذوالفقارعدل، بد ندیدم یه مثنوی نسبتاً قدیمی رو بیارم اوّل پست ها(هر چند ممکنه تناسبی با ولادت مولا نداشته باشه).

                                                                              عیدتون مبارک.

یا علی جان ذوالفقارت را نیازی مُبرم است

                                 بهر نااهلان دین این آیه ای مستحکم است

یا علی جان پشت دین، سرها به زیر آب رفت

                                 کشتی مستحکم اسلام در گرداب رفت

یا علی جان پشت دین، آدمکشی توجیه شد

                                 سنگسار و حدّ شرعی مایه ی تفریح شد

یا علی جان گفتی از زخم زبان این و آن

                                 خار در چشمت بُود اندر گلویت استخوان

یا علی جان درد چشمم باز غوغا می کند

                                 استخوان اندر گلو این را تماشا می کند

یا علی جان عالمان فاسق هفتاد رنگ

                                جان دهند امّا کجا؟ در پشت میدان های جنگ

یا علی جان آه مظلومان عالم سر گرفت

                                هُرم آن هم رنگ آتش، زیرِ خاکستر گرفت

یا علی جان پشت دینت را شکستند از ریا

                                داغ مهر و ذکر تسبیح و نماز اغنیا

یا علی جان ریش هم، جزء اصول دین شده!

                                یا گریبان، جزء لاینفک ز این آئین شده!

یا علی جان آسمان هم بغض دارد در گلو

                               چون که تنها او ببیند مردم هفتاد رو

یا علی جان اسم کوچک را به خاطر آورم

                               تلخی این هفت رنگی را ز خاطر می برم 

یا علی جان شیعگی رسم جوانمردی نبود؟

                               بهر اطعام یتیمان، رسم شبگردی نبود؟

یا علی جان عاشقانت بی پناه افتاده اند

                               یوسفان یوسفت در قعر چاه افتاده اند

یا علی جان دین خاتم  برتر از دین یهود

                               یا ز دین عیسی مریم، مسیحا دم نبود؟

یا علی جان کاشکی از نسل سلمان می شدیم

                               بهر مولا، لحظه ای، یکدم مسلمان می شدیم

یا علی جان آن که شب را پاسدار ایل کرد

                               حکم اسلام و کتاب الّله را تعطیل کرد

یا علی جان شهر ما، شهر سراسر درد شد

                               دختر تنها و بی کس، دختر ولگرد شد

یا علی جان انتظار مهدی ات، جان را گرفت

                               فاش گویم از دل مظلوم، ایمان را گرفت

یا علی جان ضربه ای از ذوالفقارت لازم است

                               ساده و بی پرده گویم، تک سوارت لازم است

یا علی جان اقتدا از تو، برایم شیعگی است

                               راه رفتن در ره تو، معنی فهمیدگی است

یا علی جان شرم بر من باد گر ساکت شوم

                                بین روباهان زاهد، مفتی و عابد شوم

یا علی جان گر که اسمم شیعه ی مولا علی است

                                درتمام حرف های تلخ من این منجلی است

یا علی جان جان دهم اما نه بهر دین فروش

                                این کلام آخر مستی که شد ساغر فروش

ميگساري ها ز دستت كار دستم داده است

مستي چشمان مستت كار دستم داده است

بارها گفتم به خود، بگذار و بگذر زين سروش

اين سروش مي پرستت كار دستم داده است

عشقت آمد، آتشي زد بر دل ريشم و رفت

عقل گفتا ناز شستت، كار دستم داده است

عاشق عشقم ولي عشقی نه در حد جنون

عشق مجنون از الستت، كار دستم داده است

در خيالم دست آخر برگ هايم سر تر است

آن سه تا تك خال دستت كار دستم داده است

برد با من بود امّا در نگاه آخرت

يافتم حتّي شكستت كار دستم داده است

این پیام رو تو باکس نظرات یکی از دوستان دیدم. حیفم اومد ننویسمش. نویسنده ی اون هم یه غریبست به اسم تا بعد. اینا همون حرفاییه که روی دل خیلی هامون مونده. قضاوت با خودتون...

.

.

. 

سلام.
میگن شعر و عشق عین دو تا رفیق میمونن.هر دو شون رو خدا میده ولی اونی که پسشون میگیره خدا نیس. باید هوای هردو تا رو داشت که اگه توی رفاقت یکی شون کم بذاره کار دنیا لنگ میمونه و دل دنیا یی ها تنگ. شعر نمیگیم و میخوایم عاشق بمونیم .عاشق نمیشیم و منتظریم شعر بگیم.

دلم از همه تون گرفته.

در پناه حق.....تا بعد

سال ها می گذرد

                        یاد ایّام بخیر

                                                  یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

به هزاران شیوه

            به هزاران ترفند

                     با زبانی که به احساس شهیر است هنوز

                                                           راه ها می جستم

تا مگر باز گذر از سر کوی تو نصیبم گردد

               تا مگر چشمه ی چشمان سیاهت بنشاند عطش چشمانم

تا مگر زودتر از زود به فردا برسم

                                         به کدامین فردا؟

                                                           به کدامین فردا؟

یاد آن بوم بخیر

                 بوم نقاشی فردای تو و مهتاب و

                                                       من و یک بوم دگر

من و یک بوم دگر با دو جهان نقاشی

یک جهان مردمک چشم تو و هرم نگاهت بر من

                            و جهانی دیگر

                  که در آن عکس تو را در بر مهتاب، عیان می دیدم

چه شد آن فرداها؟

             چه شد آن هرم نگاهت در بوم؟

                                از چه مهتاب دگر بی تو برون می آید؟

                   بارها پرسیدم

                                   بارها پرسیدم

غافل از این که دو دست تقدیر

                             طرح فردای مرا جور دگر طرح زده است

تو و مهتاب و دو دست تقدیر

                     و من و بوم دگر با یک طرح

                                                 از سفر طرح زده است

از سفر که هر چه بود از او بود

سال ها فاصله افتاد میان من و تو

                      و در این فاصله ها

                         سردی و گرمی دستی که به ناگاه رسید

                                          از پسِ کوچه ی بن بست خیال

و مرا با دو جهان خاطره ی نیمه شبان

                           به امید سحری نامعلوم

                                             با دو بوم خالی

                                                       دست تقدیر سپرد

با دو چشم حیران

                    زیر آن طرح به خط تقدیر

                                                    این سخن را دیدم:

«روزگار است چنین بد گهر و زشت نگاشت

                              هر که از راه رسید تبری با خود داشت»

«یک غزل هم از دوست عزیزم کیوان براهنگ»

شادی بدون گاز اشک آور نمی آید

«این هم یک غزل بسیار زیبا از یکی از دوستان»

قرن فلز قرن اتم قرن فضایی ها است